ಮಗಳು ಹೇಳಿದ ಆ ಒಂದು ಮಾತಿಗೆ... ಬದುಕನ್ನೇ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬರೆದಿಟ್ಟ ಉಮಾಶ್ರೀ.

‘ನನ್ನ ಮಮ್ಮಿಯನ್ನು ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ’ ಎಂದ ಪುಟ್ಟ ಮಗಳು;

ಮರುಮದುವೆಯ ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಬಿಟ್ಟು ನೋವನ್ನು ದುಡಿಮೆಯಲ್ಲಿ ಕರಗಿಸಿದ ಹಿರಿಯ ನಟಿ

(Ebelagavi ವಿಶೇಷ)

ಬೆಂಗಳೂರು:

ಮಗ ಇನ್ನೂ ಎರಡು ತಿಂಗಳ ಹಸುಗೂಸು. ಮಗಳಿಗೆ ಎರಡು ವರ್ಷ. ಬದುಕಿನ ಬಿರುಗಾಳಿಯ ನಡುವೆ ಎರಡೂ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಎದೆಗವಚಿಕೊಂಡು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಆ ತಾಯಿಗೆ, ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ರಂಗಭೂಮಿಯ ಗೆಳೆಯರು ಮರುಮದುವೆಯ ಸಲಹೆ ನೀಡಿದ್ದರು.

‘ಮುಂದೆ ವಯಸ್ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂಟಿತನ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಬದುಕಿಗೆ ಸಂಗಾತಿ ಬೇಕು...’ ಎಂದು ಅವರು ತಿಳಿಹೇಳಿದ್ದರು.

ತನ್ನ ಭವಿಷ್ಯದ ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲು ಉಮಾಶ್ರೀ ಅವರು ಐದಾರು ವರ್ಷದ ಪುಟ್ಟ ಮಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿರ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಕೇಳಿದ್ದರು:

“ಅಮ್ಮಾ, ನಾನು ಮದುವೆಯಾಗಲೇ?”

ಮಗಳು ತಾಯಿಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಹೇಳಿದ್ದಳು:

“ನೋ... ಐ ಡೋಂಟ್ ವಾಂಟ್ ಟು ಶೇರ್ ಮೈ ಮಮ್ಮಿ ವಿತ್ ಎನಿಬಡಿ...”

ಆ ಒಂದು ಮಾತು ಉಮಾಶ್ರೀ ಅವರ ಬದುಕಿನ ತೀರ್ಪಾಗಿ ಹೋಯಿತು.

“ನನ್ನ ಬದುಕು ಯಾರಿಗಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲ; ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ. ಈ ಬದುಕನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು ಎಂದು ಅವತ್ತೇ ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ” ಎಂದು ಉಮಾಶ್ರೀ ಅವರು ವಿಧಾನ ಪರಿಷತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಾಗ, ಸದನವು ರಾಜಕೀಯದ ಗದ್ದಲ ಮರೆತು ತಾಯಿಯೊಬ್ಬಳ ಬದುಕಿನ ಕತೆ ಆಲಿಸಿತು.

ನಗುವಿನ ಹಿಂದಿನ ‘ನಿದ್ರೆಯಿಲ್ಲದ ರಾತ್ರಿಗಳು’

ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಜನರನ್ನು ಹೊಟ್ಟೆ ಹುಣ್ಣಾಗುವಂತೆ ನಗಿಸಿದ ಉಮಾಶ್ರೀ ಅವರ ನಗುವಿನ ಹಿಂದೆ ಎಷ್ಟು ನಿದ್ರೆಯಿಲ್ಲದ ರಾತ್ರಿಗಳಿದ್ದವು ಎಂಬುದು ಅವರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು.

“ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬದುಕುವುದು ಕಷ್ಟ. ಅರವತ್ತರ ನಂತರ ನೋವು ಕಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಗೆಳೆಯರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ನನ್ನ ಬದುಕನ್ನು ನಾನೇ ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕು ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ್ದೆ. ಸದಾ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು; ದಣಿಯುವವರೆಗೂ ದುಡಿಯಬೇಕು; ದಣಿದು ದಣಿದು ರಾತ್ರಿಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಬೇಕು. ಆಗ ನಿದ್ರೆ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ” ಎಂದರು.

ಹಗಲು ಬದುಕಿನ ಹೋರಾಟ;

ರಾತ್ರಿ ರಂಗಭೂಮಿಯ ಬೆಳಕು. ಚಪ್ಪಾಳೆಯ ಸದ್ದಿನ ನಡುವೆ ಎದೆಯ ನೋವು ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಪಾತ್ರಗಳೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಂತೆ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಬದುಕಿನ ಖಾಲಿತನವೂ ಕೆಲಕಾಲ ದೂರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

“ರಾತ್ರಿಯ ನಾಟಕಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ತನ್ನ ರಾತ್ರಿಗಳನ್ನೂ ಯೌವನವನ್ನೂ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡ ಉಮಾಶ್ರೀ ಎಂದು ಪತ್ರಕರ್ತರೊಬ್ಬರು ಬರೆದಿದ್ದರು. ಅದು ಸತ್ಯ” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದ ಕ್ಷಣ, ಮಾತುಗಳು ಭಾವುಕತೆಯಲ್ಲಿ ಅದ್ದಿಹೋದವು.

ಒಂಟಿತನಕ್ಕೆ ಜನಸಾಗರವೇ ಉತ್ತರ.

ನೋವನ್ನು ಮರೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಉಮಾಶ್ರೀ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಸಮಾಜಸೇವೆಯ ಹಾದಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದರು ಎಂಬ ಮತ್ತೊಂದು ಅಂತರಂಗವೂ ಸದನದಲ್ಲಿ ಅನಾವರಣಗೊಂಡಿತು.

“ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗಬೇಕು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ರಾಜಕೀಯಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ ಎನಿಸಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಜನರಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಜೊತೆ ದುಡಿಯಬಹುದು; ಹೈರಾಣಾಗುವಷ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಹುದು. ಆಗ ಬದುಕಿನ ನೋವು ಮರೆತುಹೋಗುತ್ತದೆ. ರಾತ್ರಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದು ಈ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದೆ” ಎಂದರು.

ಒಬ್ಬ ಸಂಗಾತಿಯ ಕೊರತೆಯನ್ನು ಅವರು ಜನರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡರು. ಏಕಾಂತವನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಬದುಕಿನ ಸದ್ದಿನಲ್ಲಿ ಕರಗಿಸಿದರು. ಎದೆಯೊಳಗಿನ ನೋವಿಗೆ ಸೇವೆಯನ್ನೇ ಔಷಧ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು.

‘ಪ್ರೀತಿ ಒಬ್ಬ ಗಂಡಸಿನಿಂದಲೇ ಸಿಗಬೇಕೇ?’

“ನಾನು ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೂ ನಗುನಗುತ್ತಾ ಇರುವುದೇಕೆ ಗೊತ್ತೇ? ಈ ದೇಹ ಕುಟುಂಬಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಅದರ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಣವೂ ಸಮಾಜಕ್ಕಾಗಿ ಕರಗಿ ಹೋಗಬೇಕು. ಕರಗಿಹೋಗುವ ಜೀವಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರ ಪ್ರೀತಿ ಸಿಕ್ಕರೆ ಸಾಕು” ಎಂದು ಉಮಾಶ್ರೀ ಹೇಳಿದರು.

ಬಳಿಕ ಅವರು ಸದನದ ಮುಂದಿಟ್ಟ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇವಲ ಅವರ ಬದುಕಿಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ:

“ಪ್ರೀತಿ ಒಬ್ಬ ಗಂಡಸಿನಿಂದ, ಒಬ್ಬ ಗಂಡನಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಿಗಬೇಕೇ? ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲು ಇಡೀ ಜಗತ್ತೇ ಇರುವಾಗ, ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹಂಚಬಾರದೇಕೆ?”

“ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ರೀತಿ ಹಂಚುತ್ತಾ, ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ಪ್ರೀತಿ ಪಡೆದು ಈ ಜೀವನವನ್ನು ಮುಗಿಸಬೇಕು ಎಂದು ರಾಜಕೀಯಕ್ಕೆ ಬಂದೆ. ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ,

ಮಾನ್ಯ ಸಭಾಪತಿಗಳೇ...” ಎಂದು ಅವರು ಮಾತು ಮುಗಿಸಿದರು.

ಎಪ್ಪತ್ತರ ಹರೆಯದ ಉಮಾಶ್ರೀ ಅಂದು ಸದನದಲ್ಲಿ ಭಾಷಣ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ; ಬದುಕಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಮಗಳಿಗಾಗಿ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಮಡಚಿಟ್ಟ ತಾಯಿ ಇದ್ದಳು. ರಾತ್ರಿಗಳನ್ನು ರಂಗಭೂಮಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದ ಕಲಾವಿದೆ ಇದ್ದಳು. ನೋವನ್ನು ಸೇವೆಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿದ ರಾಜಕಾರಣಿ ಇದ್ದಳು.

ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ—

ಒಬ್ಬರ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಇಡೀ ಸಮಾಜದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಗೆದ್ದ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳಿದ್ದಳು.